Za sam początek jeździectwa możemy wyznaczyć czasy, w których ludzie udomowili konie, co wydarzyło się około 3,5 tysiąca lat przed naszą erą. Już w starożytnym Rzymie istniał zawód nauczyciela jazdy konnej, nazywany equisones. Tam też rozwijało się powożenie: popularne były wyścigi powozów, organizowane na hipodromach. Konie towarzyszyły naszym przodkom od niepamiętnych czasów. Początkowo służyły im jako podstawowy środek transportu, później pomagały przy pracach w polu, a wraz z wynalezieniem koła ich rola zmieniła się do roli zwierząt pociągowych. Silne, wytrzymałe i przede wszystkim szybkie wierzchowce były dla nas ludzi świetnymi towarzyszami. Przyjaźń między końmi, a ich jeźdźcami doprowadziła do powstania pierwszej Akademii Jeździeckiej, w której lekcji udzielali słynni mistrzowie tamtych czasów. Akademia ta powstała w 1134 roku w Neapolu. Wówczas preferowano jazdę na koniu zupełnie podporządkowanym. Jeździec siedział głęboko w siodle i stosował przy tym ostre kiełzna.

Przez wiele lat wierzchowce uważane były za zwierzęta, które powinny dać się zupełnie zniewolić ludziom. Z tego względu traktowano je bardzo ostro, a nieposłuszne zwierzęta nagminnie karano. Zmieniło się to dopiero w 1625 roku, kiedy Antoine de Pluvinel jako element szkolenia koni wprowadził ćwiczenia gimnastyczne, mające zwiększyć zwinność oraz giętkość zwierząt.

Jeździectwo to sport z duszą, tradycją i długą historią. Kiedy nasi przodkowie po raz pierwszy dosiedli koni, nie przypuszczali, że zwierzęta te będą odgrywały tak ogromną rolę w naszym życiu. Dzisiaj co prawda „dosiadać wierzchowca” oznacza zgoła coś innego, niż 500 lat temu, ale jedno się nie zmieniło – jeździectwo to wciąż klasa sama w sobie.